Persberichten

Je vindt hier opinies, persberichten, onze campagne-eisen en verkiezingsmemoranda.
Daarnaast kan je via de links ook op zoek naar interessante cijfers, opinies van andere organisaties …

Waarom een leefloon afnemen de kinderarmoede niet bestrijdt

Geert Versnick, OCMW voorzitter in Gent lanceert een plan. Waarom verplichten we ouders die een leefloon krijgen niet om hun kinderen naar de kleuterschool te sturen? Immers, het is van groot belang dat kleuters regelmatig naar school gaan, dat vergroot hun kennis van het Nederlands en vergroot hun kansen in het onderwijs op latere leeftijd. Het is goed om kleuters zo vroeg mogelijk in de kleuterklas te hebben, zeker kansarme groepen. Hoewel minister Smet terecht opmerkt dat de algemene participatie aan het kleuteronderwijs in Vlaanderen zeer hoog is, zijn er sterke sociaaleconomische verschillen. Zeker bij de jongste kinderen zijn kinderen van laaggeschoolde ouders, kinderen uit eenoudergezinnen en uit Maghreblanden ondervertegenwoordigd. Dit leidt tot achterstand op het einde van de kleuterklas en tijdens de verdere schoolloopbaan. Kleuters uit eenoudergezinnen hebben drie keer zo veel kans om al een jaar achterstand te hebben dan het gemiddelde.Het nut van een hogere participatie in het kleuteronderwijs valt niet te betwisten. Toch is dit voorstel geen goed voorstel. Waarom?

  • Leidt het afnemen van een leefloon tot een hogere participatie van deze kinderen? Een gezin met kinderen dat moet leven van een leefloon zit nu al enkele honderden euro’s onder de Europese armoedegrens. Zij leven met een inkomen dat het zo goed als onmogelijk maakt om te participeren aan de samenleving. Dit inkomen ook wegnemen koppelt mensen helemaal los van de samenleving. Het tegendeel van wat beoogd wordt.
  • Kinderen hebben recht op onderwijs. Dat recht wordt inderdaad soms beperkt door de ouders. Dit voorstel zou er voor zorgen dat bovenop die schending van hun rechten ook hun recht op een toereikende levensstandaard verder aangetast wordt. Een stap achteruit voor het kind en het gezin.
  • De discussie over de verlaging van de leerplicht mag gevoerd worden. Maar het gaat niet op om deze te verplichten voor bepaalde groepen en te koppelen aan een vervangingsinkomen of bijstandsuitkering. Vanuit welke basis kan je een koppeling maken tussen het leefloon enerzijds en schoolplicht anderzijds(schoolplicht die overigens niet bestaat in ons land)? Gaan we dat dan ook als voorwaarde invoeren voor het ontvangen van fiscale voordelen bij het kopen van een huis of bij pensioensparen?
  • Dit voorstel past in het verhaal van rechten en plichten. Een verhaal dat voorbij gaat aan ons onvermogen als samenleving om die rechten te garanderen. Het leefloon is te laag om te leven, de kinderbijslag is te laag om kinderen op te voeden, de wachtlijsten voor een betaalbare woning zijn immens, de kostprijs van het leerplichtonderwijs blijft, ondanks de maximumfactuur, voor veel mensen zeer hoog … 

Wat kunnen we dan wel doen? De doestellingen zijn immers wel gelijk. Participatie in het onderwijs en het dichtrijden van die enorme sociaaleconomische kloof in ons onderwijs. Ouders moeten positieve stimulansen krijgen om hun kinderen naar de kleuterklas te sturen. Dit zal meer moeten zijn dan huistaakbegeleiding. Ouders kennen de school niet, begrijpen het belang van het kleuteronderwijs te weinig of spreken de taal niet. Vaak zal individuele begeleiding nodig zijn, moet men op weg gaan met de ouders. Ouders kunnen bijvoorbeeld moeilijk begrijpen dat het voor hun kind beter is om naar de kleuterklas te gaan, ook al is de moeder overdag thuis. Daarom is investeren in projecten van gezinsondersteuning zoals ‘inloopteams’ van groot belang. We moeten tegelijk extra investeren in het kleuteronderwijs. Zeker in steden met een erg jonge bevolking zijn de klasjes vaak te groot in aantal kleuters en te klein in oppervlakte. Onderwijs is vanzelfsprekend erg waardevol, maar we moeten de kwaliteit verzekeren. Versnick spreekt in zijn voorstel over kinderen van 2,5 jaar. Daarvan zit16,4% niet in de kleuterklas. Onze kleuterklassen kunnen deze groep in de huidige situatie gewoon niet aan. Daarom dat de kans groot is dat deze ‘verplichte’ kleuters niet toegelaten worden in de school.
Kleuterscholen vragen bijvoorbeeld dat kinderen zindelijk zijn voor ze naar de kleuterklas komen. Anders kan de kleuterleidster onmogelijk een hele klas aan. ‘Niet schoolrijpe kinderen’ heet deze groep dan. Misschien moeten we eerst de scholen rijp maken voor deze groep en daar de middelen voor voorzien? 

Het onderwijsdebat voeren, de kloof in onze samenleving dichtrijden, zorgen dat iedereen mee is, daar wil Welzijnszorg aan meewerken. Gezinnen in armoede nog armer maken werkt contraproductief. 

 

 
Voorstel Vlaamse huursubsidie goedgekeurd

Voorstel Vlaamse huursubsidie goedgekeurd: Eerste steen is gelegd, nu bouwen aan het recht op behoorlijk wonen.

Deze ochtend keurde de Vlaamse regering, op voorstel van minister van wonen Freya Vandenbossche, de Vlaamse huursubsidie goed. Mensen die 5 jaar op de wachtlijst staan voor een sociale woning en een zeer lag inkomen hebben, krijgen een tegemoetkoming van € 120 (+ € 20/kind).

Naar aanleiding van de verschijning van de vierde armoedebarometer van het samenwerkingsverband ‘Decenniumdoelen 2017’, kaartte Welzijnszorg, als lid van dit platform de problematiek aan.

Volgens artikel 23 van de grondwet heeft iedereen recht op een behoorlijke huisvesting. Ze moet voldoen aan minimale kwaliteitseisen (verwarming, sanitair, kwaliteit van het gebouw, aangepast een de gezinsgrootte …) en betaalbaar zijn, ook voor mensen met een laag inkomen.

Jammer genoeg is dit grondrecht in Vlaanderen geen realiteit. Meer dan 83 000 mensen staan op de wachtlijst voor een sociale huurwoning. Meer dan 33% van de huurders geeft aan dat de woonkosten te zwaar doorwegen op het gezinsbudget. 40% van de huurwoningen vertonen ernstige gebreken.

De huurmarkt in Vlaanderen is relatief klein. Daarin zitten ongeveer 144 000 sociale huurwoningen, de overige 460 000 huurwoningen bevinden zich op de private markt. Deze kleine huurmarkt, met daarbij het tekort aan sociale huurwoningen, zorgt voor heel wat druk op de private huurmarkt. Mensen die noodgedwongen een woning moeten zoeken op de private huurmarkt zien een te groot deel van hun inkomen verdwijnen in de huurprijs en de energiekosten.

De zopas goedgekeurde huursubsidie zou moeten tegemoet komen aan mensen die, ondanks een zeer laag inkomen, een te dure woning moeten huren op de private markt. Zo komt de overheid tegemoet aan een reële nood en het structurele tekort aan sociale huurwoningen. Dit ontslaat de overheid echter niet van de plicht het structurele tekort aan sociale huurwoningen weg te werken.

Welzijnszorg is blij dat deze eerste steen in het huursubsidieverhaal gelegd is. Het principe van een huursubsidie is immers noodzakelijk, willen we op onze woningmarkt op korte en middenlange termijn het grondrecht op behoorlijke huisvesting verwezenlijken.

Het volledige artikel vind je hier.

Welzijnszorg blij met derdebetalersregeling

Welzijnszorg blij met derdebetalersregeling.

Vorige week kwamen artsen en ziekenfondsen overeen om het recht op derdebetaler (de patiënt betaalt enkel het remgeld, de arts en het ziekenfonds regelen onderling de rest van het bedrag) in te voeren. Mensen die recht hebben op een verhoogde tegemoetkoming in de gezondheidszorg krijgen vanaf nu altijd de derdebetalersregeling bij de huisarts. Ook worden er maatregelen genomen die het aantrekkelijker maken om tijdens avond- en weekenddiensten eerst naar de huisarts met wachtdienst te gaan, in plaats van naar de spoedgevallen te stappen.

Welzijnszorg vroeg tijdens de campagne ‘Armoede schaadt de gezondheid’ in 2008 om de invoering van het recht op derdebetaler. We zijn dan ook blij dat deze eis nu in de praktijk omgezet wordt. Mensen in armoede hebben het vaak moeilijk om de dokterskosten te betalen. Hoewel de mutualiteiten het gros van het bedrag na enkele dagen terugbetalen, bleef het voor mensen in armoede een grote drempel om het geld bij de dokter op tafel te leggen. Daarenboven moesten mensen in armoede de aankoop van medicijnen vaak uitstellen tot ze hun terugbetaling ontvingen.

Gelukkig pasten al veel huisartsen de derdebetalersregeling toe voor hun cliënteel.

Bij de huisarts met wachtdienst wist de patiënt natuurlijk niet of er beroep kon gedaan worden op de derdebetaler. In de nieuwe regeling, die mensen recht geeft op de derdebetalersregeling, geeft de code op de ziekenfondsklever onmiddellijk het juiste remgeldbedrag aan, wie recht heeft op de verhoogde tegemoetkoming, heeft ook recht op de derdebetalersregeling.

Welzijnszorg wil dan ook de campagnepartners en politici danken die mee aan de kar trokken om deze eis te verwezenlijken. We wensen elkaar de komende weken voortdurend een “goede gezondheid”, dankzij deze regeling komt dat ook wat dichterbij voor mensen in armoede.

Tegelijk willen we opnieuw oproepen om werk te maken van de automatische toekenning van het omnio-statuut. Dit statuut geeft onder meer recht op een lager remgeld, maar ook op deze derdebetalersregeling. De automatische toekenning hiervan is nu meer dan ooit een noodzaak.

Ook blijft er veel werk aan de winkel om de toegankelijkheid en de betaalbaarheid in de gezondheidszorg te verzekeren: ziekenhuisfacturen, geestelijke gezondheidszorg, tandzorg … 

Een goede gezondheid begint bij de kansen op een gezond leven. Dit is van het allergrootste belang: een goede woning, betaalbare en gezonde maaltijden, psychisch welbevinden, vermijden van overlevingsstress, gezonde en leuke vrijetijdsbesteding, gelukservaringen … Kortom: een stevig armoedebeleid op alle levensdomeinen!

Meer info:
Bert D’hondt, medewerker politiek beleid,
bert.dhondt@welzijnszorg.be

Energiearmoede

Energiearmoede: laat onze gezinnen niet in de kou staan!

Welzijnszorg timmert al lang aan de weg tot een goede energievoorziening voor mensen in armoede. Energie is immers noodzakelijk om je te kunnen verwarmen in de winter, een warme douche te kunnen nemen of een warme maaltijd te bereiden.

Betaalbare elektriciteit, gas, stookolie en water zouden een recht moeten zijn voor elke inwoner in ons land. De campagne ‘Huishouden vraagt energie’ uit 2005 is nog steeds niet afgelopen. Gezinnen blijven worstelen met de energieproblematiek

De prijzen van energie blijven stijgen.
De vrijmaking heeft geen positief effect gehad op de prijzen, integendeel. De stijgende prijzen leiden voor steeds meer gezinnen tot betalingsproblemen.

Energie besparen is geen evidentie.
Mensen in armoede proberen zuinig om te springen met hun energie. Hun verbruik is echter vaak hoger dan andere gezinnen. Investeren in energiebesparing is voor hen zeer moeilijk. Oude elektrische toestellen vervangen, een nieuwe energiezuinige verwarmingsketel plaatsen, dakisolatie, nieuwe ramen … allemaal investeringen die veel geld kosten. Bovendien leven mensen in armoede vaak in een huurwoning of appartement, dan ben je afhankelijk van de eigenaar of de sociale woningmaatschappij.

Budgetmeter aardgas blijft een probleem.
Sinds vorig jaar is er naast de budgetmeter elektriciteit ook een budgetmeter voor aardgas. Er zijn echter grote verschillen tussen beiden. De elektriciteitsmeter is uitgerust met een noodkrediet (waarmee je eigenlijk in het rood kan gaan) en een minimumstroomvoorziening van 10 ampère. De budgetmeter aardgas kan dit niet. Een minimumgas blijkt technisch niet mogelijk.
De oplossing die de Vlaamse regering invoerde is onvoldoende. Mensen die hun aardgasmeter niet meer kunnen opladen moeten een beroep doen op het OCMW. Deze kunnen (moeten niet!) gezinnen een noodkrediet toestaan. Indien je lokaal bestuur geen gebruik maakt van deze regeling, blijf je letterlijk in de kou staan. Daarenboven is ook de LAC (Lokale Adviescommissie) niet betrokken in deze procedure.
De aardgasbudgetmeter zorgt ook voor zelfafsluitingen. Gezinnen zonder budget laden hun meter niet meer op. Als de drempel naar de hulpverlening te groot is, zitten zij de facto zonder aardgas. Andere gezinnen budgetteren hun aardgas dan weer zo sterk dat de huistemperatuur ongezond laag is of de warme maaltijd geschrapt wordt. De consequenties voor de gezondheid laten zich raden.

Schuldafbouw in de budgetmeter: geef de mensen de keuze!
Mensen met een budgetmeter hebben een verleden van betalingsmoeilijkheden. Een openstaande schuld bij de netbeheerder is geen uitzondering. Schulden moeten terugbetaald worden, maar de manier waarop kan beter. Nu wordt er automatisch aan schuldafbouw gedaan wanneer mensen hun budgetmeter opladen. Afhankelijk van het bedrag waarmee je oplaadt worden er automatisch een deel schulden afgelost. Als een gezin in deze koude wintermaanden een beetje extra gespaard heeft om hun budgetmeter op te laden, leidt dit niet tot warmere voeten. Schuldafbouw via de budgetmeter mag niet automatisch gebeuren. Gezinnen moeten kunnen kiezen om dit al dan niet te doen. De winterperiode vraagt extra energiekosten. Schuldafbouw kan dan beter gepland worden tijdens de warmere maanden.

Welzijnszorg blijft ijveren voor een effectief recht op energie voor alle gezinnen. Een te laag inkomen en dure prijzen liggen vaak aan de basis. Energiearmoede is een typisch armoedeprobleem waarbij alle levensdomeinen in elkaar haken. Energiearmoede heeft te maken met slechte huisvesting, werkt in op de gezondheid en zorgt voor een koude kerst.

De Vlaamse overheid wil een ‘warme samenleving’. Voor mensen in energiearmoede is deze letterlijk en figuurlijk zeer ver af!